zezwolenie pobyt co to jest
Co oznacza zezwolenie na pobyt krótkoterminowy w Unii Europejskiej: trzeciego albo bezpaństwowiec.

Czy przydatne?

Czym jest zezwolenie na pobyt krótkoterminowy w Unii Europejskiej

Definicja z ang. short-term residence permit in the European Union, z niem. Kurzaufenthaltsbewilligung in der Europäischen Union.

Definicja: uzyskuje każdy obywatel państwa trzeciego albo bezpaństwowiec, który spełnia warunki wjazdu i pobytu krótkoterminowego w UE. Opierając się na traktatu z Amsterdamu Wspólnota Europejska uzyskała kompetencje w dziedzinie określania warunków, na jakich obywatele krajów trzecich korzystają ze swobody podróżowania po terytorium krajów członkowskich UE w trakcie pobytu nieprzekraczającego trzech miesięcy. Komisja Europejska przedłożyła 10 lipca 2001 projekt dyrektywy dotyczącej tego zagadnienia. Projekt uwzględnia postanowienia konwencji z Schengen, opierając się na których cudzoziemcom z krajów trzecich przyznano prawo do swobodnego podróżowania po terytorium trzynastu krajów członkowskich UE w trakcie pobytu krótkoterminowego. Konwencja wykonawcza przewiduje wolność poruszania się po terytorium wszystkich krajów-stron następujących kategorii osób: cudzoziemców z krajów trzecich, którzy mają jednolitą wizę na pobyt nieprzekraczający trzech miesięcy, wjechali na mocy prawa w regionie jednego z krajów-stron konwencji wykonawczej i spełniają określone w niej warunki wjazdu w momencie ważności wizy; cudzoziemców z krajów trzecich zwolnionych z obowiązku wizowego, jeżeli spełniają warunki wjazdu określone w konwencji wykonawczej w momencie trzech miesięcy w ramach sześciomiesięcznego terminu liczonego od dnia pierwszego wjazdu; cudzoziemców z krajów trzecich mających istotne, wystawione poprzez jedno z krajów-stron zezwolenie na pobyt (również czasowe zezwolenie na pobyt) i istotny dokument podróży (również dokument podróży wystawiony poprzez kraj tymczasowego pobytu), spełniają warunki wjazdu określone w konwencji wykonawczej i nie znajdują się na narodowej liście ostrzegawczej danego państwa-strony w momencie nieprzekraczającym trzech miesięcy. W przekonaniu dalszych postanowień konwencyjnych cudzoziemiec, który na mocy prawa wjechał w regionie jednego z krajów-stron, jest zobowiązany zgłosić swe przybycie właściwym organom tego państwa lub przy wjeździe, lub pośrodku trzech dni roboczych od dnia wjazdu, w zależności od metody rozstrzygnięcia tej kwestii w regulaminach krajowych. Obowiązkowi zameldowania podlegają również cudzoziemcy z krajów trzecich, którzy mieszkają w regionie jednego z krajów-stron i udają się do innego państwa-strony. Cudzoziemiec z państwa trzeciego, który nie spełnia obowiązujących w regionie jednego z krajów- -stron warunków pobytu krótkoterminowego, ma wymóg niezwłocznie opuścić region krajów-stron. Jeżeli cudzoziemiec z państwa trzeciego dysponuje wystawionym poprzez inne kraj-stronę istotnym zezwoleniem na pobyt albo zezwoleniem na pobyt tymczasowy, ma wymóg niezwłocznie udać się w regionie tego państwa. Jeżeli nie następuje dobrowolny wyjazd takiego cudzoziemca albo można przyjąć, Iż wyjazd nie nastąpi, lub jeżeli natychmiastowy wyjazd cudzoziemca jest pożądany z przyczyn bezpieczeństwa narodowego albo porządku publicznego, cudzoziemiec jest wydalany odpowiednio z prawem krajowym z terytorium państwa-strony, gdzie został schwytany. Jeżeli wydalenie odpowiednio z prawem krajowym nie jest dopuszczalne, zainteresowane kraj-strona może zezwolić cudzoziemcowi z państwa trzeciego na pobyt na swoim terytorium. Komisja, przedstawiając projekt dyrektywy wspólnotowej, kierowała się przekonaniem, Iż dotychczasowe regulaminy o swobodzie podróżowania obywateli krajów trzecich po terytorium krajów członkowskich należy oprzeć na nowych założeniach, które zagwarantują spójność i jednolitość interpretacji warunków dotyczących różnych kategorii cudzoziemców. Nowa instrukcja wspólnotowa powinna określić warunki swobody podróżowania w momencie nieprzekraczającym trzech miesięcy pośrodku sześciu następujących po sobie miesięcy dla obywateli krajów trzecich, którzy odpowiednio z prawem przebywają w regionie państwa członkowskiego, i: 1. podlegają obowiązkowi wizowemu; 2. są zwolnieni z obowiązku wizowego; 3. mają wystawione poprzez kraj członkowskie zezwolenie na pobyt (w razie takich osób o ile podlegają obowiązkowi wizowemu zezwolenie na pobyt uznawane byłoby za wizę na pobyt krótkoterminowy); 4. mają do czasu wystawienia zezwolenia na pobyt wizę długoterminową wydaną poprzez kraj członkowskie

Czym jest zezwolenie na pobyt znaczenie w Słownik na Z .