Definicja Dystymia

Co znaczy DYSTYMIA: z gr. dosłownie znaczy niedobry nastrój. Termin odnosi się do szczególnego rodzaju depresji, gdzie przewlekłe obniżenie nastroju łączy się z lękiem. Jej przebieg jest łagodniejszy niż depresji endogennej, rzadziej występują tendencje samobójcze, stąd regularnie pozostaje nierozpoznana i nieleczona. Symptomy dystymiczne wykazuje ok. 2–5 procent populacji. Do tych objawów należą: ciągłe uczucie zmęczenia, zaburzenia snu, zaburzenia łaknienia, trudności w skupieniu uwagi i podejmowaniu decyzji, niska samoocena i poczucie beznadziejności. Dystymię diagnozuje się, jeżeli co najmniej dwa z tych objawów utrzymują się co najmniej poprzez dwa lata, a jeżeli nawet ustępują, to nie na dłużej niż dwa miesiące. W razie dzieci i młodzieży symptomem dystymii niekoniecznie jest smutek, częściej to jest ogólne poirytowanie i niechęć do działania. Ponadto w zaburzeniu tym pojawia się częściowa anhedonia (a więc niezdolność do przeżywania przyjemności), brak motywacji, ograniczenie zainteresowań i kontaktów towarzyskich, stałe poczucie bezsensu i marnowania czasu, mniejsza dbałość o wygląd i higienę. Charakterystyczne dla chorych jest także zamartwianie się i lęk, uogólniony niepokój, który występuje u połowy cierpiących na dystymię. Dystymikom wszystko wydaje się trudniejsze, płytkie. Nic ich nie cieszy lub ledwie co cieszy. Do najciekawszych nawet zajęć podchodzą zazwyczaj bez entuzjazmu. Nie umieją także wypoczywać. Symptomy dystymii nasilają się w godzinach popołudniowych. Ryzyko wystąpienia dystymii jest większe u kobiet i najbliższych krewnych osób cierpiących na depresję endogenną. Dolegliwość ujawnia się w młodości – przeważnie w wieku dojrzewania. Nieleczona dystymia może trwać nawet całe życie. Zwykle chory tak przyzwyczaja się do wciąż obniżonego nastroju, Iż wydaje mu się on normalnym elementem jego osobowości. W leczeniu dystymii stosuje się leki przeciwdepresyjne i/albo psychoterapię