europejska unia co to jest
Co oznacza Unia Europejska: struktur integracji zachodnioeuropejskiej. Jej koncepcja pojawiła się w.

Czy przydatne?

Czym jest Unia Europejska

Definicja z ang. European Union, z niem. Die Europäische Union.

Definicja: nazwa określająca nowy faza w rozwoju struktur integracji zachodnioeuropejskiej. Jej koncepcja pojawiła się w deklaracji końcowej szczytu europejskiego w październiku 1972 i pozostawała celem w procesie integracji Wspólnoty Europejskiej. Ustanowił ją traktat z Maastricht, stwierdzając w art. 1, że jest ona oparta na Wspólnocie Europejskiej, uzupełniona o polityki i formy współpracy powołane w tymże traktacie, a zatem Wspólną Politykę Zagraniczną i Bezpieczeństwa i Wymiar Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych. Traktat nie określił jednak prawnomiędzynarodowych podstaw UE, nie jest więc ona w tym sensie podmiotem prawa, aczkolwiek państwa chcące przystąpić do Wspólnoty mają się starać o przyjęcie właśnie do UE, a nie do poszczególnych organizacji wspólnotowych dysponujących taką podmiotowością. Jej zadaniem jest organizowanie ścisłej współpracy pomiędzy krajami członkowskimi, rozwijanie mechanizmu integr. więzi poprzez usunięcie barier. Wyrazem tego jest dążenie do Unii Gospodarczej i Walutowej, wprowadzenie obywatelstwa UE, rozszerzanie obszaru, na którym obowiązuje układ z Schengen. UE stanowi w swym obecnym kształcie niemający porównania organizm międzynarodowy, będący w procesie stawania się. Dzięki mechanizmom umożliwiającym tworzenie prawa unijnego (wspólnotowego) zarysowane w traktacie ramy mogą się wypełniać, tworząc przejrzystą prawnie strukturę czy to nowego typu organizacji międzynarodowej, czy federacji krajów. Jej ludność stanowi 7% ludności świata, udział w światowej produkcji wynosi 23%, co stawia ją na pierwszym miejscu, tak jak i eksport poza jej rynek wewnętrzny stanowiący 19% światowego eksportu. To w jej skarbcach znajduje się 32% światowych rezerw walutowych. A zaangażowanie w pomoc dla państw rozwijających się tak zwany Trzeciego Świata sięga 53% światowych kosztów na ten cel. Zobacz także traktat z Amsterdamu, traktat z Nicei, Konwent UE, szczyt w Kopenhadze. Stany Zjednoczone wzajemne relacje gospodarcze, polityczne i socjalne pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Unią Europejską tworzą aktualnie dokumenty: Deklaracja Transatlantycka (1990), Nowa Agenda Transatlantycka (1995) i Transatlantyckie Partnerstwo Gospodarcze (1998). Start formalnej współpracy pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Europejską Wspólnotą Węgla i Stali datuje się od 1953, kiedy został ustanowiony urząd Obserwatora Stanów Zjednoczonych przy tej organizacji (w 1961 zastąpiła go Misja USA przy Wspólnocie Europejskiej). Z kolei w 1954 powołana została stała Delegacja Komisji Europejskiej w Waszyngtonie, co było możliwe raczej dzięki osobistym staraniom pierwszego przewodniczącego Wysokiej Władzy (odpowiednik dzisiejszej Komisji Europejskiej) Jeana Monneta. Delegacja, która w 1971 uzyskała pełnię dyplomatycznych przywilejów i immunitetów, prócz czysto formalnej funkcji składania raportów z rozwoju sytuacji w Stanach Zjednoczonych pełniła także funkcję łącznika między Brukselą a organizacjami międzynarodowymi w Waszyngtonie. Chęć zintensyfikowania wzajemnej współpracy Wspólnota Europejska i Stany Zjednoczone wyraziły już najpierw nowej pozimnowojennej rzeczywistości. Deklaracja Transatlantycka podpisana w 1990 określała zasady szerszej współpracy i konsultacji w zakresie gospodarki (w pierwszej kolejności liberalizacji wzajemnej zamiany handlowej, współdziałania w ramach OECD i GATT i określenie reguł polityki konkurencji), nauki, edukacji i kultury i w podejmowaniu międzynarodowych wyzwań. Na jej mocy ustalono systemy regularnego dialogu politycznego na najwyższym szczeblu w formie odbywających się co pół roku spotkań ministerialnych, spotkań Trójki z sekretarzem stanu USA i konsultacji w kwestii ówczesnej Europejskiej Współpracy Politycznej (dzisiejszy drugi filar Wspólnot Deklaracja Transatlantycka). Stale zmieniająca się przypadek międzynarodowa (na przykład stworzenie UE, podkreślenie konieczności budowy Unii Gospodarczo-Walutowej) spowodowała, Iż ramy porozumienia z 1990 nie przystawały już do nowej rzeczywistości. 3 grudnia 1995, w trakcie szczytu UEUSA ówczesny przewodniczący Porady Europejskiej hiszpański premier Felipe González i prezydent Stanów Zjednoczonych Bill Clinton podpisali Nową Agendę Transatlantycką, tak zwany deklarację madrycką (New Transatlantic Agenda, NTA), i towarzyszący jej Wspólny Plan Działania (EUUS Joint Action Plan). Określała ona cztery dziedziny, gdzie Stany Zjednoczone i UE zdecydowały się na zintensyfikowanie wzajemnej współpracy. Pierwsza ekipa (promoting peace and stability) to działania na rzecz pokoju, bezpieczeństwa i utrwalenia demokracji, w szczególności odnosząc się do państw byłej Jugosławii i Bliskiego Wschodu (zapewnienie pokoju i bezpieczeństwa) i Europy Środkowo-Wschodniej (chęć utrwalenia demokratycznych przemian). Druga ekipa zadań, gdzie USA i UE chciałyby współpracować, określono mianem globalne wyzwania (global challenges), do których zaliczono zanieczyszczenie środowiska, przestępczość międzynarodową i handel narkotykami. Na płaszczyźnie ekonomicznej (economic area) podkreślono konieczność ustalenia ram Transatlantyckiego Partnerstwa Gospodarczego i wspólnych inicjatyw na rzecz Światowej Organizacji Handlu (WTO). Czwarty region (building bridges over Atlantic), tak zwany ludzki wymiar stosunków transatlantyckich, oznaczał chęć zapewnienia pełnego poparcia społecznego dla transatlantyckich więzi w zakresie społecznej, kulturalnej, naukowej, edukacyjnej i bezpośrednich więzi międzyludzkich. Strony starały się umożliwiać społeczeństwom wzajemne poznawanie kultury, języka czy historii drugiego państwie. Te cztery zagadnienia znalazły odzwierciedlenie w postanowieniach następnych spotkań USAUE, stanowiąc równocześnie ich adaptację do zmieniającej się rzeczywistości. W trakcie spotkania w maju 1997 podpisano porozumienie o współpracy celnej i wzajemnej pomocy w kwestiach celnych; w grudniu 1997 porozumienie w kwestii edukacji i techniki dotyczące wzmocnienia współpracy pomiędzy ośrodkami naukowymi USA i UE; w czerwcu 1998 podpisano porozumienie o stosowaniu zasad przyzwoitości w prawie konkurencji; w lipcu 1999 porozumienie w zakresie weterynarii, mające ułatwić handel żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi. Nową jakością we wzajemnych relacjach i rozszerzeniem celów Nowej Agendy Transatlantyckiej stało się porozumienie podpisanie w maju 1998 w Londynie Transatlantyckie Partnerstwo Gospodarcze (Transatlantic Economic Partnership, TEP). Dokument ten położył nacisk na powstanie infrastruktury prawnej ułatwiającej wymianę handlową poprzez: redukcję ograniczeń w handlu usługami, towarami przemysłowymi i rolnymi, wspólne działania na forum WTO i innych organizacji międzynarodowych w celu pomniejszenia albo likwidacji barier w przepływie kapitału, polepszenie dostępu do rynku w zakresie własności intelektualnej, współpracę w zakresie biotechnologii, ochrony środowiska, ochrony roślin i zwierząt i bezpieczeństwa żywności, intensyfikację dialogu pomiędzy przedstawicielami biznesu, organizacji pozarządowych i rządami poszczególnych państw w kwestiach handlu i inwestycji. Ustalona opierając się na tego dokumentu gospodarcza współpraca transatlantycka jest wykonywana poprzez odbywające się dwa razy do roku szczyty UEUSA, spotkania na szczeblu rządowym przeznaczone kwestiom politycznym i poprzez działalność dwóch grup, Senior Level Group i Steering Group. Kluczową powodem trudności w instytucjonalizacji współpracy jest skomplikowany sposób wypracowywania konsensusu po stronie unijnej Piętnastki w porównaniu ze w miarę prostymi mechanizmami podejmowania decyzji po stronie amerykańskiej. Każda decyzja podjęta na forum UE na szczeblu międzyrządowym wymaga konsultacji ze wszystkimi krajami członkowskimi, co skutkuje, Iż uzyskanie konsensusu jest bardzo trudne. Następna powód to rozbieżne oczekiwania na adres spotkań USAUE. Amerykanie chcieliby, by postanowieniom końcowym tych spotkań nadać moc konkretnych decyzji, z kolei UE chciałaby potraktować je jako niezobowiązujące forum zamiany poglądów. Te trzy dokumenty pozostają jedynie oficjalnymi ramami współpracy transatlantyckiej, są fundamentem formowania nowych inicjatyw pogłębiających i intensyfikujących więzi transatlantyckie. Następne próby podjęcia wzajemnej współpracy pojawiły się w trakcie spotkania na szczycie w czerwcu 1998 roku w Bonn. W deklaracji końcowej wskazano obszary wymagające intensyfikacji współpracy: bliższa współpraca w dziedzinie rozwiązywania kryzysów regionalnych z udziałem Wysokiego Przedstawiciela UE do spraw Polityki Zagranicznej; zintensyfikowanie wysiłków na rzecz szerzenia pokoju, stabilizacji i demokracji w państwach leżących na peryferiach Europy, w tym Rosji, Ukrainie i na Bałkanach; wspólne rozwiązywanie sporów, zanim staną się źródłem poważnych napięć; powiększenie wysiłków na rzecz zwalczania międzynarodowych zagrożeń, takich jak przestępczość, zanieczyszczenie środowiska czy handel narkotykami. Tak intensywna współpraca pomiędzy Stanami Zjednoczonymi i Unią Europejską bywa regularnie utrudniona z racji na różne systemy podejmowania decyzji, co czasami wręcz uniemożliwia wypracowanie porozumienia. Propozycją rozwiązania tego problemu jest dokument przyjęty poprzez Komisję Europejską 20 marca 2001, który proponował, by współpraca transatlantycka koncentrowała się tylko na tematach strategicznych, na przykład światowe bezpieczeństwo, globalizacja i handel międzynarodowy, walka z przestępczością zorganizowaną, postęp gospodarki w oparciu o Internet

Czym jest Unia Europejska znaczenie w Słownik na U .